Game Remote Play Controller

ანალიზის ავტორი: AppCompare

თუ ტელეფონს ხშირად იყენებ თამაშის გასაშვებად, კონსოლის ეკრანის გადასატანად ან სახლში მედიის სამართავად, Game Remote Play Controller საინტერესო ხელსაწყოა. მე მას უფრო პრაქტიკულ დამაკავშირებელ აპად ვუყურებ, ვიდრე სრულფასოვან სათამაშო პლატფორმად: მისი ღირებულება იმაშია, რომ ერთ ადგილას აერთიანებს დისტანციურ მართვას, კონსოლის თამაშის სტრიმინგს, მედიის ტრანსლირებას და ვირტუალურ გეიმპედს.

აპი შექმნილია Methods Studio-ს მიერ და ხელსაწყოების კატეგორიაში შედის. უფასოდ დაყენება შესაძლებელია, თუმცა აპში ცალკეული ნივთების შესყიდვები 9,00 ₾-დან 99,00 ₾-მდეა. ჩემი პირველი შთაბეჭდილება ასეთია: თუ ზუსტად იცი, რა მოწყობილობასთან გინდა დაკავშირება და რა როლში გამოიყენებ ტელეფონს, აპს შეუძლია ყოველდღიურ გამოყენებაში დრო დაგიზოგოს. თუ კი მხოლოდ ერთი კონკრეტული ფუნქცია გჭირდება, ჩვეულებრივი სისტემური პულტი ან კონსოლის ოფიციალური აპი შეიძლება უფრო მარტივი აღმოჩნდეს.

საზიარო მოწყობილობა: როგორ შევთანხმდეთ, ვინ რას მართავს

სახლში ერთი ტელევიზორისა და კონსოლის გამოყენებისას ყველაზე ხშირად არა ტექნიკა, არამედ რიგის შეთანხმება ქმნის უხერხულობას. ერთ ადამიანს თამაში უნდა, მეორეს — მედიის გაშვება, ხოლო ტელეფონი შესაძლოა იმავდროულად სხვა მიზნისთვისაც იყოს საჭირო. ასეთ გარემოში აპის სარგებლიანობა იმით იზომება, რამდენად მარტივია წინასწარ თქმა, ვინ მართავს კონსოლს და სად გამოჩნდება გამოსახულება.

ჩემი აზრით, კარგი ჩვევაა სესიის დაწყებამდე მოკლედ შეთანხმება: ტელევიზორი თავისუფალია თუ არა, ვის სჭირდება ტელეფონი და ამ მომენტში რომელი რეჟიმი უნდა ჩაირთოს. ეს შეიძლება ზედმეტად მარტივად ჟღერდეს, მაგრამ საერთო მოწყობილობაზე შემთხვევით რეჟიმის შეცვლას ან ეკრანის მოულოდნელ გადაბარებას თავიდან გვაცილებს. აპი ურთიერთშეთანხმებას ვერ ჩაანაცვლებს; ის მხოლოდ მართვის დამატებით გზას გაძლევს.

მაგალითად, თუ ოჯახის ერთი წევრი თამაშობს ტელეფონში სტრიმინგით, მეორე კი ამავე ტელეფონიდან მედიის გადატანას ცდილობს, ამოცანები ერთმანეთს ეჯახება. ასეთ დროს უმჯობესია წინასწარ გადაწყვიტოთ, ტელეფონი მოთამაშეს ეკუთვნის თუ იმ ადამიანს, ვინც ეკრანზე მედიის გაშვებას აპირებს. ამ პატარა საზღვრის დაცვა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ყველა ფუნქციის ერთდროულად გამოცდა.

როგორ მუშაობს რეალურ სიტუაციაში

ამ სექციაში ვხსნი, როგორ ვარჩევდი აპის გამოყენების მიზანს, როცა ტელევიზორი, კონსოლი და ტელეფონი ერთდროულად რამდენიმე ადამიანს სჭირდება. ჩემი მთავარი რჩევაა, ჯერ გადაწყვიტოთ, ვის ეკუთვნის მართვა და სად უნდა გამოჩნდეს გამოსახულება; ამის შემდეგ კი უფრო ადვილია კავშირის ან კონტროლის პრობლემის ცალკე შემოწმება.

დაწყების წერტილი: ტელეფონი, კონსოლი და ერთი პრაქტიკული მიზანი

წარმოვიდგინოთ ჩვეულებრივი საღამო. კონსოლი ტელევიზორთან არის შეერთებული, მაგრამ ოჯახის წევრს ეკრანის გამოყენება სურს. ამ დროს ჩემი მიზანი არ იქნებოდა უბრალოდ აპის გახსნა და ყველაფრის ავტომატურად მოგვარების იმედი. ჯერ უნდა განვსაზღვრო, რას ვაკეთებ: თამაშს ვსტრიმავ ტელეფონში, მედია უნდა გადავიტანო სხვა ეკრანზე, თუ ტელეფონი დროებით გეიმპედად უნდა გამოვიყენო.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

ეს განსხვავება მნიშვნელოვანია, რადგან ოთხივე მიმართულება ერთნაირ გამოცდილებას არ იძლევა. დისტანციური მართვა უფრო კომფორტულია მენიუსა და მედიისთვის, ვირტუალური გეიმპედი კი სწრაფი კონტროლისთვის გამოდგება. კონსოლის თამაშის სტრიმინგის დროს მთავარი საკითხი უკვე არა მხოლოდ აპია, არამედ კავშირის სტაბილურობა, ეკრანის ზომა და მართვის სიზუსტე.

აპის უფასო ფასი კარგ საწყის პირობებს ქმნის მათთვის, ვისაც ჯერ უნდა გაარკვიოს, შეესაბამება თუ არა ეს სამუშაო პროცესი მის მოწყობილობებს. ამასთან, აპში შესყიდვების არსებობა ნიშნავს, რომ ყველა შესაძლებლობა ავტომატურად ერთნაირად ხელმისაწვდომად არ უნდა ჩათვალო. მე გირჩევდი, ჯერ ძირითადი გამოყენების სცენარი შეამოწმო და მხოლოდ ამის შემდეგ იფიქრო დამატებით ხარჯზე.

პირველი ნაბიჯი: სწორი ამოცანის არჩევა

ჩემი პრაქტიკული მიდგომა ასეთია: აპის გახსნისთანავე ვირჩევ ერთ კონკრეტულ დანიშნულებას და არ ვცდილობ ყველა ფუნქციის ერთდროულად გამოცდას. თუ კონსოლის მენიუში გადაადგილება მინდა, ვირტუალურ გეიმპედზე გადასვლას აზრი არ აქვს. თუ თამაშის გამოსახულების ტელეფონში მიღება მინდა, მედიის ტრანსლირების გზით დაწყება მხოლოდ დაბნეულობას გამოიწვევს.

საუკეთესო შედეგი მიიღება მაშინ, როცა აპს ერთი მკაფიო როლი აქვს თითოეულ სესიაში. ეს პატარა ჩვევა ამცირებს ზედმეტ გადართვას და გეხმარება გაიგო, სად არის პრობლემა: აპის მართვის რეჟიმში, კონსოლის კავშირში თუ თავად ქსელში.

მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ტელეფონი ამ შემთხვევაში მხოლოდ ეკრანი არ არის. ის შეიძლება გახდეს მართვის საშუალება, სათამაშო გამოსახულების მიმღები ან მედიის გადასატანი შუამავალი. ამიტომ წინასწარ უნდა გაითვალისწინო, გჭირდება თუ არა ფიზიკური კონტროლერი. ვირტუალური ღილაკები მოსახერხებელია მოკლე სესიებისთვის, მაგრამ გრძელი თამაშისას მათი შეგრძნება ფიზიკურ გეიმპედს ვერ გაუტოლდება.

მეორე ნაბიჯი: კონსოლის თამაშის სტრიმინგი

სტრიმინგის სცენარში ჩემი სამუშაო პროცესი იწყება იმით, რომ ტელეფონს ვამზადებ როგორც თამაშის მეორე ეკრანს. აქ ყველაზე სასარგებლო მიდგომაა, ჯერ მენიუსა და უბრალო მოქმედებებზე გამოცდა, შემდეგ კი უფრო სწრაფ ან ზუსტ კონტროლზე დამოკიდებულ თამაშზე გადასვლა. ასე სწრაფად გამოჩნდება, რამდენად გამოგადგება ვირტუალური გეიმპედი.

ტელეფონზე თამაში განსაკუთრებით ლოგიკურია მაშინ, როცა ტელევიზორი დაკავებულია ან ოთახში გადაადგილება გინდა. მაგალითად, შეგიძლია თამაში გააგრძელო ისეთ მომენტში, როცა დიდი ეკრანის გამოყენება აღარ შეგიძლია. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ ყველა ჟანრი ერთნაირად კომფორტული იქნება. მენიუზე, ნელ ტემპზე ან მარტივ მოქმედებებზე დაფუძნებული თამაშები უფრო ადვილად ეგუება ეკრანზე გამოჩენილ მართვას, ვიდრე ის, სადაც სწრაფი რეაქცია და ღილაკების ზუსტი შეგრძნებაა საჭირო.

ჩემი რჩევაა, ტელეფონი ხელში ისე დაიჭირო, რომ ვირტუალურ ღილაკებს შემთხვევით არ შეეხო. მცირე ეკრანზე თითი ადვილად გადადის მეზობელ კონტროლზე, განსაკუთრებით მაშინ, როცა თამაშისას ყურადღება გამოსახულებაზე გაქვს. თუ აპში კონტროლის განლაგების მორგების შესაძლებლობა შენს მოწყობილობაზე ხელმისაწვდომია, ყველაზე ხშირად გამოყენებული ღილაკები ცერა თითისთვის ბუნებრივ ადგილას გადაიტანე. ეს არის ერთ-ერთი იმ პატარა ცვლილებათაგანი, რომელიც მოკლე ტესტს რეალურად გამოსადეგ გამოცდილებად აქცევს.

მესამე ნაბიჯი: ტელეფონის ვირტუალურ გეიმპედად გამოყენება

ვირტუალური გეიმპედი ყველაზე საინტერესოა იმ სიტუაციაში, როცა დამატებითი ფიზიკური კონტროლერი ხელთ არ გაქვს. სტუმრად ყოფნისას, მეორე მოთამაშის სწრაფად დამატებისას ან უბრალოდ მენიუში გადაადგილებისას ტელეფონი შეიძლება დროებითი გამოსავალი გახდეს. ეს არ არის იგივე, რაც სპეციალური კონტროლერის გამოყენება, მაგრამ მისი უპირატესობა სწორედ მზადყოფნაშია: ტელეფონი, როგორც წესი, უკვე შენთან არის.

მე ამ რეჟიმს უფრო მოკლე და პრაქტიკული ამოცანებისთვის დავტოვებდი. მაგალითად, კონსოლის გაღვიძება, მენიუში გადასვლა ან ისეთი თამაშის მართვა, სადაც ღილაკების მუდმივი სწრაფი კომბინაცია არ არის საჭირო. ხანგრძლივ სათამაშო სესიაზე კი ხელის დაღლა და ეკრანზე ღილაკების უხილავი შეგრძნება შეიძლება გამაღიზიანებელი გახდეს.

აქ კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი trade-off ჩნდება: ტელეფონის გეიმპედად გამოყენებისას მას სხვა დანიშნულებისთვის ვეღარ გამოიყენებ. შეტყობინება, ზარი ან ეკრანის ჩაქრობა შეიძლება თამაშის რიტმს შეგაწყვეტინოს. ამიტომ, თუ თამაში შენთვის სერიოზული და ხანგრძლივი აქტივობაა, ფიზიკური კონტროლერი მაინც უკეთესი არჩევანია. თუ კი მთავარი ამოცანა ხელმისაწვდომობაა და არა მაქსიმალური კომფორტი, აპის ეს რეჟიმი ნამდვილად გამოგადგება.

მეოთხე ნაბიჯი: მედიის ტრანსლირება

მედიის ტრანსლირებისას Game Remote Play Controller-ის როლი თამაშიდან მოშორებით გადადის. აქ ტელეფონი უფრო მართვის პულტს ჰგავს: ვირჩევ კონტენტს, ვიწყებ დაკვრას და შემდეგ ყურადღებას თავად ეკრანს ვუთმობ. ეს მოსახერხებელია მაშინ, როცა ტელევიზორთან მისვლა არ გინდა ან ტელეფონში შენახული მედიის უფრო დიდ ეკრანზე ნახვა გჭირდება.

ამ გამოყენებისას წინასწარ უნდა გადაწყვიტო, სად გინდა საბოლოო გამოსახულება. ტელეფონში ყურება და სხვა ეკრანზე ტრანსლირება სხვადასხვა გამოცდილებაა. ტრანსლირებისას ტელეფონი ხშირად მხოლოდ საწყისი და საკონტროლო მოწყობილობაა, ამიტომ არ უნდა ელოდო, რომ მისი ეკრანი ყოველთვის მთავარი სანახავი სივრცე იქნება.

ჩემი აზრით, აპის ეს მხარე ყველაზე პრაქტიკულია ოჯახურ გარემოში. მაგალითად, როცა ფოტოები ან ვიდეოები სხვებსაც უნდა აჩვენო, ტელეფონის პატარა ეკრანზე ერთმანეთის მიყოლებით ყურება მოუხერხებელია. უფრო დიდ ეკრანზე გადატანა ამცირებს მოწყობილობის ხელიდან ხელში გადაცემას და საუბარსაც ნაკლებად წყვეტს. ამავე დროს, შედეგი დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად კარგად ესმის ერთმანეთს ტელეფონი, სამიზნე ეკრანი და ქსელი.

მოწყობილობებს შორის გადაბარება: სად ჩნდება ზედმეტი ნაბიჯები

ამ აპის გამოყენებისას ყველაზე საინტერესო ნაწილი თავად ფუნქციები კი არა, მათ შორის გადართვაა. ერთი სცენარი შეიძლება ასე გამოიყურებოდეს: თამაშს ტელეფონში იწყებ, შემდეგ კონსოლის მენიუში ბრუნდები, მერე მედიის ტრანსლირებაზე გადადიხარ და ბოლოს ტელეფონს ისევ გეიმპედად იყენებ. ყოველი ასეთი გადაბარება ნიშნავს, რომ უნდა შეამოწმო, რომელ მოწყობილობას ეკუთვნის კონტროლი და სად უნდა გამოჩნდეს გამოსახულება.

სწორედ აქ არის აპის მთავარი პრაქტიკული ღირებულება და მისი მთავარი სირთულეც. ერთიანი ხელსაწყო ნაკლებად გაფანტავს ყურადღებას, მაგრამ ერთიანი ინტერფეისი ყველა ამოცანას ერთნაირად მარტივად ვერ გახდის. თამაშის მართვა და მედიის ტრანსლირება განსხვავებული მოთხოვნების მქონე პროცესებია. თუ ხშირად ცვლი რეჟიმს, თავიდან შეიძლება რამდენიმე ზედმეტი შეხება დაგჭირდეს, სანამ სწორი გზა ავტომატურ ჩვევად ჩამოგიყალიბდება.

მე გირჩევდი, თითოეული სესიის დასაწყისში მოკლედ ჩამოაყალიბო საბოლოო შედეგი: მინდა თამაში ტელეფონში, მინდა ეკრანზე მედია, თუ მინდა მხოლოდ პულტი. ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია სახლში, სადაც რამდენიმე ადამიანი იყენებს ერთსა და იმავე კონსოლს ან ტელევიზორს. ასეთი მცირე დაგეგმვა აპის გამოყენებას ბევრად უფრო მშვიდს ხდის.

ყოველდღიური სცენარი: დაკავებული ტელევიზორი და სწრაფი გაგრძელება

წარმოიდგინე საღამო, როცა ტელევიზორზე სხვა ადამიანი უყურებს გადაცემას, შენ კი კონსოლზე დაწყებული თამაშის გაგრძელება გინდა. აპს ამ სიტუაციაში ორი შესაძლო როლი აქვს: კონსოლის გამოსახულების ტელეფონში მიღება ან ტელეფონის დროებით მართვის მოწყობილობად გამოყენება. პირველი ვარიანტი უფრო სრულ გამოცდილებას გაძლევს, მეორე კი მხოლოდ კონტროლთან დაკავშირებულ პრობლემას აგვარებს.

მე ასეთ დროს ჯერ თამაშის სტრიმინგს შევამოწმებდი, რადგან მხოლოდ ვირტუალური გეიმპედი გამოსახულების პრობლემას ვერ გადაჭრის. თუ ეკრანის მიღება კომფორტული აღმოჩნდა, შემდეგ უკვე კონტროლის განლაგებას შევაფასებდი. თუ მართვა არაკომფორტულია, აპი მაინც შეიძლება გამოგადგეს მენიუსთვის ან ნაკლებად სწრაფი თამაშებისთვის, მაგრამ არა იმ კონკრეტული სესიისთვის, რომელსაც მაღალი სიზუსტე სჭირდება.

ამ სცენარში შედეგი მხოლოდ ტექნიკური კავშირით არ იზომება. მნიშვნელოვანია, რამდენად სწრაფად გადადიხარ ტელევიზორიდან ტელეფონზე, რამდენად ნათლად ხედავ თამაშს და შეძლებ თუ არა თითების სწორად განთავსებას. ამიტომ აპს ვურჩევდი მათ, ვისაც მოქნილი ალტერნატივა სჭირდება, მაგრამ არა მათ, ვისაც კონსოლის ძირითადი გამოცდილების სრულად ჩანაცვლება სურს.

ოჯახში კოორდინაცია: ტელეფონი პირადი მოწყობილობაც არის

საზიარო კონსოლი ყოველთვის არ ნიშნავს საზიარო ტელეფონს. თუ ტელეფონი ერთი ადამიანის პირადი მოწყობილობაა, მე მას საერთო პულტად ისე არ დავტოვებდი, რომ მომხმარებლებს შორის მფლობელობა გაურკვეველი გახდეს. თამაშის ან მედიის მართვის დაწყებამდე ჯობს შეთანხმდეთ, ვის ეკუთვნის ტელეფონი სესიის განმავლობაში და როდის უბრუნდება მას ჩვეულებრივი დანიშნულება.

ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია მაშინ, როცა მოწყობილობას ბავშვი ან სტუმარი იყენებს. ზრდასრულმა შეიძლება ჯერ თავად შეამოწმოს სასურველი რეჟიმი, შემდეგ კი ტელეფონი გადასცეს მხოლოდ იმ ამოცანისთვის, რომლის შესრულებაც საჭიროა. ასე ბავშვი არ იძულდება მენიუს ყველა არჩევანი დამოუკიდებლად გაიგოს, ხოლო ოჯახის წევრებს ნაკლები შანსი ექნებათ შემთხვევით სხვა რეჟიმში გადავიდნენ.

მეორე პრაქტიკული რჩევაა, სესიის დასრულების შემდეგ ტელეფონი საწყის მდგომარეობაში დააბრუნო: შეწყვიტო ის მართვის როლი, რომლის გამოყენებაც აღარ გჭირდება, და მოწყობილობა მფლობელს დაუბრუნო. ეს ტექნიკური შესაძლებლობის შესახებ მტკიცება კი არა, უბრალოდ კარგი საყოფაცხოვრებო წესია — განსაკუთრებით მაშინ, როცა ერთი ტელეფონი რამდენიმე ადამიანისთვისაა ხელმისაწვდომი.

ასაკი, ნდობა და ზრდასრულის დახმარება

აპს 3+ ასაკობრივი գնահատում აქვს, ինչը նշանակում է, որ դրա аудитორიის хүрքը ფართოა, მაგრამ ასაკობრივი ნიშანი თავისთავად არ გეუბნება, რამდენად მარტივი იქნება გამოყენება კონკრეტული ბავშვისთვის. კონსოლის, ეკრანისა და ტელეფონის როლების გარჩევა შეიძლება ზრდასრულის დახმარებას საჭიროებდეს. ამიტომ მე აპს ბავშვისთვის დამოუკიდებელ სათამაშო გარემოდ არ მივიჩნევდი; უფრო სწორია, ის საერთო მოწყობილობების მართვის ხელსაწყოდ აღვიქვათ.

თუ ტელეფონს ბავშვი იყენებს, წინასწარ აუხსენი, რომ ვირტუალური გეიმპედი მხოლოდ მართვის საშუალებაა და ტელეფონის სხვა ფუნქციები ჩვეულებრივ ხელმისაწვდომი რჩება. აქ საზღვრები ოჯახმა უნდა განსაზღვროს: როდის შეიძლება ტელეფონის აღება, რა მიზნით გამოიყენება და როდის უნდა დაბრუნდეს. აპის ასაკობრივი შეფასება ამ შეთანხმებას ვერ ჩაანაცვლებს.

ნდობის საკითხიც პრაქტიკულია. საერთო ოთახში მყოფმა ადამიანებმა უნდა იცოდნენ, როდის გადადის გამოსახულება ტელეფონზე ან სხვა ეკრანზე და ვინ აკონტროლებს მიმდინარე სესიას. მე არ ვივარაუდებდი, რომ აპი თავად დააწესებს ოჯახურ წესებს ან მომხმარებლების შეზღუდვებს. მშვიდი გამოცდილებისთვის უკეთესია, ყველა მონაწილემ იცოდეს, რას აკეთებს ტელეფონი და ვინ მართავს კონსოლს.

შესრულება, თავსებადობა და გამოყენების ზღვარი

აპის მიმდინარე ვერსია 1.3.5-ია და მუშაობისთვის საჭიროა Android 8.0 ან უფრო ახალი. ეს ნიშნავს, რომ შედარებით ძველი Android მოწყობილობების მომხმარებლებსაც აქვთ გამოყენების შესაძლებლობა, თუმცა პრაქტიკული კომფორტი მაინც ტელეფონის ეკრანზე, სისწრაფესა და ქსელის მდგომარეობაზე იქნება დამოკიდებული.

კავშირის პრობლემის დროს პირველ რიგში აპის დადანაშაულება არასწორი იქნება. სტრიმინგს რამდენიმე რგოლი აქვს: კონსოლი, ტელეფონი, ქსელი და საბოლოო ეკრანი, თუ ტრანსლირებას იყენებ. რომელიმე რგოლის შეფერხება საბოლოო შედეგზე აისახება. ამიტომ პრობლემის ძებნისას სასარგებლოა ეტაპობრივად გამოცდა: მუშაობს თუ არა მხოლოდ დისტანციური მართვა, მოდის თუ არა თამაშის გამოსახულება, და ცალკე მუშაობს თუ არა მედიის გადატანა.

ეს ეტაპობრივი შემოწმება ერთ-ერთი ყველაზე პრაქტიკული რჩევაა, რადგან ერთდროულად ყველაფრის გამოცდა ვერ გაჩვენებს, სად არის დაბრკოლება. თუ მენიუ ირთვება, მაგრამ თამაში ცუდად იმართება, პრობლემა შეიძლება ვირტუალური გეიმპედის კომფორტში იყოს. თუ მართვა რეაგირებს, მაგრამ გამოსახულება არ არის სასიამოვნო, მაშინ ტელეფონის ეკრანი ან ქსელური გარემო შეიძლება გახდეს შეზღუდვა.

როგორ ჯდება სხვა ვარიანტებთან შედარებით

ჩვეულებრივ ალტერნატივებთან შედარებით ამ აპის უპირატესობა ფუნქციების გაერთიანებაა. ცალკე ოფიციალური კონსოლის აპი შეიძლება კონკრეტული პლატფორმისთვის უფრო ბუნებრივად იყოს მორგებული, ხოლო ტელევიზორის საკუთარი პულტი მენიუსთვის უფრო სწრაფი აღმოჩნდეს. Game Remote Play Controller-ის არჩევის მიზეზი მაშინ არის, როცა გინდა ერთ ხელსაწყოში გქონდეს თამაშის დისტანციური გამოცდილება, მედიის ტრანსლირება და ვირტუალური კონტროლი.

ფიზიკურ გეიმპედთან შედარებით აპი უფრო ხელმისაწვდომია, მაგრამ ნაკლებად კომფორტული. სპეციალურ კონტროლერს აქვს ხელში ნაცნობი ფორმა, ღილაკების მკაფიო შეგრძნება და ხანგრძლივი თამაშისთვის უკეთესი ერგონომიკა. ტელეფონის უპირატესობა კი ისაა, რომ დამატებითი აქსესუარის ტარება არ გჭირდება.

მედიისთვის ცალკე ტრანსლირების ხელსაწყოსთან შედარებით აქ შეიძლება მოგეწონოს კონსოლის მართვისა და თამაშის ფუნქციების გვერდით ქონა. თუმცა, თუ მხოლოდ ვიდეოს ან ფოტოს დიდ ეკრანზე გადატანა გინდა და თამაშის ნაწილი საერთოდ არ გაინტერესებს, სპეციალიზებული მედიის აპი უფრო პირდაპირი არჩევანი შეიძლება იყოს.

ვის გამოადგება და ვინ უნდა გამოტოვოს

მე ამ აპს ვურჩევდი კონსოლის მფლობელს, რომელსაც ტელევიზორისგან დამოუკიდებლად თამაშის გაგრძელება სურს, ან ადამიანს, რომელსაც სახლში დამატებითი პულტისა და კონტროლერის ფუნქციები ერთ მოწყობილობაში უნდა. ასევე კარგია მათთვის, ვინც ხშირად ცვლის გამოყენების სცენარს: ხან თამაშობს, ხან მედია გადააქვს, ხან კი მხოლოდ მენიუს მართავს.

აპი ნაკლებად შესაფერისია პროფესიონალური სიზუსტის მაძიებელი მოთამაშისთვის, რომელსაც ფიზიკური კონტროლერის შეგრძნება და მინიმალური შეფერხება სჭირდება. ასევე არ ავირჩევდი მას მხოლოდ იმიტომ, რომ „ყველაფერს აკეთებს“, თუ რეალურად ერთი კონკრეტული ფუნქცია გჭირდება და უკვე გაქვს მისთვის მარტივი, სტაბილური ალტერნატივა.

ასაკობრივი ნიშანი 3+ არის, ამიტომ აპი ფართო ასაკობრივი აუდიტორიისთვისაა განკუთვნილი. თუმცა პრაქტიკული გამოყენების თვალსაზრისით ბავშვისთვის მარტო ტექნიკური დაყენება შეიძლება მაინც რთული იყოს: კონსოლის არჩევა, ეკრანის გადართვა და კონტროლის რეჟიმის გაგება ზრდასრულის დახმარებას მოითხოვდეს.

ფასი, შეფასება და საბოლოო გამოცდილება

აპის საშუალო შეფასება 4,4-ია და მას ათ მილიონზე მეტი ინსტალაცია აქვს, რაც აჩვენებს, რომ იდეა ბევრ მომხმარებელს აინტერესებს. ამ რიცხვებს მე ხარისხის საბოლოო გარანტიად არ მივიჩნევდი, მაგრამ ისინი კარგი მიზეზია იმისთვის, რომ უფასო ვერსია პრაქტიკულ სცენარში გამოცადო.

ჩემი შეფასებით, ყველაზე ძლიერი მხარე არის მოქნილობა: ტელეფონი შეიძლება სწრაფად გადაიქცეს პულტად, თამაშის ეკრანად, მედიის გადამტანად ან ვირტუალურ გეიმპედად. ყველაზე სუსტი მხარე კი სწორედ ამ მრავალფეროვნებას ახლავს — სხვადასხვა რეჟიმს შორის გადართვა ყოველთვის ისეთივე მარტივი არ არის, როგორც ერთი დანიშნულების აპში.

თუ დაყენების შემდეგ პირველივე ცდაზე გინდა ხანგრძლივი თამაში, წინასწარ მოამზადე ტელეფონი, შეარჩიე ერთი რეჟიმი და შეამოწმე მარტივი მოქმედებით. ნუ დაიწყებ ყველაზე სწრაფი თამაშით ან ყველაზე რთული ტრანსლირების სცენარით. ამ გზით სწრაფად გაიგებ, გაძლევს თუ არა აპი რეალურ სარგებელს, თუ უბრალოდ ბევრ ფუნქციას აერთიანებს.

საბოლოოდ, Game Remote Play Controller ჩემთვის არის პრაქტიკული, მაგრამ სიტუაციაზე დამოკიდებული ხელსაწყო. ის განსაკუთრებით კარგია მაშინ, როცა მოწყობილობებს შორის მოქნილი გადაბარება გჭირდება და ტელეფონი უკვე ხელთ გაქვს. მე მას დავაყენებდი იმ მომხმარებლის ადგილზე, ვისაც კონსოლისა და მედიის მართვის რამდენიმე გზა სურს, მაგრამ არ დავეყრდნობოდი როგორც ფიზიკური გეიმპედის სრულ შემცვლელს. თუ შენი მთავარი მიზანი მოქნილობაა და მზად ხარ რეჟიმებს შორის რამდენიმე ნაბიჯი გაიარო, ეს უფასო აპი ღირს საცდელად.